-------------------

+ هنوز هم نمی دونم چرا می دونم ؛ولی خوشحالم!

هفت شهر عشق = هفت خان رستم

+من خیلی این ترکیب ، هفت شهر عشق ، رو شنیده بودم ، ولی خوب ، فقط در حد یه اسم می دونستم که چیه ، چند روز پیش یکی از دوستام برام توضیح کاملشا میل کرده بود ، آقا عجب چیزیه این هفت شهر عشق ! ،خوب بود به جاش می ذاشتن، هفت خان رستم !!! باور کنید وقتی خوندمش با تمام وجودم به جای مجنون فریاد کشیدم ، عجب بی نوایی بوده اوووووون!!! واقعانا ، ببین احساس آدما چقدر پاک بوده اون موقعا  ...

این سخن ناقص بماند و بی قرار       دل ندارم ، بی دلم ، معذور دار

خوب از اون موقع گفتن، دل می خواد ، از الان گفتن که دیگه دل نمی خواد ، فقط کافیه یه کمی با خالی بندیای امروزی آشنا باشی(خود کشی کردم و بیمارستانم و...) و یه چند تا لغت هم یاد بگیری !!! (عزیزم و هانی و ...)*

 + امروز یه راننده آژانس جالب به پستم خورد ، از حرف زدنش معلوم بود که آدم پریه ، شروع کرد از علم و ادب صحبت کردن ، یه بیت شعر می گفت ، دو بند نثر ، از هر دری گفت ، خلاصه کلاس اخلاق داشتم از مدرسه تا خونه ! یه تنوعی بود . هر چی بود ، بهتر از اون گوپس گوپس آهنگای بی سر و ته رپ اون دیروزی بود !!!  ولی کلا از حرفاش خوشم اومد!

-------------

* : واقعا پوزش منا بپذیرید از این که اگه توضیحاتم ناقصه ، بی تجربگی و هزار درد سر ! شما به بزرگی خودتون ببخشید!

 وباران سخت می بارد در یک شب سرد پاییزی. این آغازی دیگر است و این منم، گمشده در مه، ستاره ای سرگردان در کهکشانی بی انتها، فرورفته در قعر اقیانوسی عمیق و تاریک. من گم شده ام، من در دنیای متروک تنهایی خود که تاریک ترین شب ها و ابری ترین روزها را دارد و باد زیر آوار غروب کوچه هایش را دلتنگ می نوازد گم شده ام. آری من گم شده ام...

اسم وبلاگ یکی از بچه ها چقدر قشنگ بود : (فرزند اشتباه زمان )!

-----------

*: احتمالا دارن ویرایشش می کنن ، فکر می کنم جملاتی در گذشته بیان شده و اتفاقاتی در گذشته افتاده که خیلی به مذاقشون خوش نیومده!

*: دقت کن :کمییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییـ...ـی!

دیگران ، دیگران ، دیگران ! بزرگ ترین مشکل همینان ! به خاطرشون همه کاری باید بکنی، از خودت، از فکرت ، از زمانی که داری ، باید به خاطرشون بگذری و اونا حتی حاضر نیستن ، بهت حق بدن که حقی بخوای!!! کاش زندگی توی این زمان سه بعدی ، سه بعدش کامل بود ! کاش سه تا محورا داشت ایکس ،ایدرگ ، زِد ! تو و فکر تو و تصمیم تو ، نه ، دیگران و فکر دیگران و تصمیم دیگران !

حالم از در نظر گرفتن دیگران داره به هم می خوره ، همه ی زندگیمون روی فکر و نظر دیگران بنا شده ، من نمی خوام هم رنگ جماعت باشم ! از رسوایی می ترسونینم؟! یعنی این رسوایی از هم رنگ جماعت شدن هم بد تره؟!  مگه بعد از این که مُردیم ، دیگران هنوز مهمن؟!  خودمون از اعتقادی که اونا دارن حالمون به هم می خوره ، ولی برای اینکه هم رنگ شون بشیم ، خودمونا مثل اونا نشون می دیم ، خودمونا گم می کنیم توی سایه های غریب و از تاریکیش ، گریمون میگیره ، هر چی هم بگردیم ، دیگه سایه ی خودمونا اونجا پیدا نمی کنیم !نمی دونیم که اون سایه ها می تونن هم دیگرا خفه کنن!

من از مردن سایم نمی ترسم ، ولی از گم شدنش ، خیلی!!!!

------------

*: سو تفاهم نشه ، منظورم از دیگران ، اونایین که خیلی ازحقایق براشون روشنِ و به خاطر حفظ مقام و منصب ، انکارش می کنن !

-----------------

*:من؟؟بی هیچ ایمانی؟؟؟ بی هیچ احساسی؟؟؟!!! شاید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

----------------

 باید آرزو کنم ؟!

چیز دیگه ای نمی تونم بگم! ((خود کرده* (؟!!!!) را تدبیر نیست ))

-----------------------

*: یکی از شبکه ها می گفت ببینید شاه چه ملتی را تربیت کرد که برای حفظ کشورشون اون طور جنگیدن و خود شاه رو انداختند بیرون(هر چند یقینا نمی دونستن که از چاله با چاه می یفتند )،  در هر صورت این خطای آخر انتخابات قبلی رو می گم ، هر چی بود ، خود کرده نبود!!!!!!!!!!!!!

                                           http://www.proxypimps.com/ 

http://www.rapidcloak.com/

http://www.fastproxy.ws/

http://hideme.de/

http://www.jeepsia.com/

http://www.agitha.info/

http://www.berbo.info/

http://www.cuppa.info

اين چيزيه که يکي که نمي شناسمش اومده براي ما کامنت گذاشته ، اميدوارم يک بار ديگه بياد و اين پست هم بخونه ، در هر صورت بايد خدمت اين دوست عزيزمون عرض کنم که ، اول از همه من و پگاه  نه مسيحيم نه يهودي و نه... ، در هر صورت من مسيح و يهود و ...را رد نمي کنم ، چرا که اين ها هم در زمان خودشون برترين بودند ،(ولي فقط در زمان خودشون) و خاک ، کلامي که انسان به آن نام خوانده شد  (اي پسر خاک ،اي فرزند خاک ...) و به خاطر همين ما اين اسم رو انتخاب کرديم، (دختر خاک) حالا شما هر جور که دوست تعبيرش کن ، به قول خودت :شما آزادي که هر سو که مي خواهي بروي .من اعتقاد دارم به پيشرفت بشر و تحول و تغيير پس از خواندن چيزايي درست و ديدن چيزاي جديد ، و پذيرش چيزهايي که با منطق مطابقت دارن عصباني نمي شم! پس به دروغ دل نبستم و جهلِ درون، آتشم نزده .چاشنيه جهل هم براي غذايي است که مي خواهند به ياريش ، آن را به حلق ديگران ريزند نه شربتي که هر کسي از سر عقلش از  آن جرعه اي نوشد ، حريص يه نوشيدن مي شود ...!

سياهي زيباست چون سپيدي را نشان دهنده است ، سياهي صفحه ذهن کسي است که هنوز به حقيقت نرسيده ، در هر صورت توقعي بي جاست از اين که همه به حقيقت برسند ،  همون طور که گفتم بايد سياهيي باشد تا سپيدي نمايان شود و اين هم از حکمت اوست !

احساس می کنم ، به پایان رسید ه ، خودما نمی گم ، منظورم زمانِ ؛ ثانیه شمار دیگه توان جلو رفتن نداره ، به صداش گوش کردی تا حالا؟ شب ، همون موقع که دیگه خودتم نای گریه کردن نداری ، همون موقع که سر تا می ذاری رو بالش خیس از گریه  ، همون موقع که داره خوابت می بره ، همون موقع که سکوت همه جا رو پر کرده، تا حالا صداشا شنیدی؟! حتی اون دو تا عقربه بزرگ تر هم از نفس افتادن ، می دونی تا حالا چند بار اون دایره ی لعنتی رو دور زدن؟! هان؟ می دونی؟! . به زور یه روز دیگه هم گذشت ، اون تقویم روی دیوار چه گناهی کرده که باید قیافه های تکراری اون عددای تکراری تر رو تحمل کنه همیشه از یک شروع میشن ، 1 ، 2 ، 3 ، ....30 ، تا 30 میرسن و دوباره از 1 ، 1 ، 2  .....30 ،... وای !!!!!!! همین الان هم که داره ورق می خوره ، به زور آدما ست ، وگرنه خودش که دیگه نایی براش نمونده ، شاید روی عکس این ماه گیر کنه و دیگه ورق نخوره ، شایدم تا آخر آخر خودش بره ، یعنی ببرنش ! .

تکرار ، تکرار ، تکرار ، تیک تاک ، تیک تاک ، تیک تاک ، چقدر دلم به حال آدما می سوزه ، تیک تاک ، عقربه ها ، رو توی تکرار یه سری عدد نمی دونم کجایی ، با یه عکس بی حرکت ، اسمشا گذاشتن زندگی ، لحظات خوش . به تیک تاک عقربه ها دلبستن و زمان رو مثل باطری ساعتشون می دونن ، تمام روز رو به تقویم نگاه می کنن و پا به پای ثانیه شمار ، ثانیه ها رو می شمرن  . بعدشم به خاطر از دست دادن این لحظات شیرین و هیجان انگیز (!!!) آه می کشن و افسوس می خورن !!!!ای خدا ، واقعا این زندگی اینه؟!!! به قول پناهی آوردی حیرونم کنی که چی بشه؟!....

دارم به این فکر می کنم که ساعت آرزوی مرگ تقویم رو می کنه ، یا تقویم  آرزوی مرگ ساعتا داره؟! در هر صورت من آرزو می کنم که هیچ کدوم به آرزشون نرسن ، مگر نه اینکه مرگ ، آغاز جاودانه هاست؟!

.........

قرن انهدام گل ،

 رعشه بر اندام پل ،

 سمفونی از مرگ عشق ،

 توکلید تلخ صلح ،

 موسم حادثه ها

 قرن توبیخ صدا

 دوره ی ترویج کفر ،

 گریه در سوگ خدا !

          ***                                                                                

مثل حسی ابدی ،

 یا یه کابوس بدیع ،

 قرن بیست و یکمه

 اسم این تراژدی .

این یه قسمت از آهنگ تراژدی هاتف ، آهنگ خیلی قشنگیه ، هر چند باید گریه کرد ...

یک چند به کودکی به استاد شدیم

                              یک چند  ز استادی خود شاد شدیم

پایان سخن شنو که ما را چه رسید

                           چون ابر بر امدیم و چون باد شدیم

خیام

   بودن کوتاه تر از نبودن بود ، و نبودن ، بی انتها ، نبودنی از نهایت بودن تا بی نهایت ها. نبودن رو به سو ی همیشه ها داشت و بودن ،برده ی زمان بود و پرده ی حقیقت ،  سر فرود آورده بود بر قبله ی فنا ، شهادت می داد ، مرگ را، و حکم سکوت می داد صدا را .

    زمان ، حکم مرگ بودن را  به مهر حقیقت آغشت ، و بودن به آغاز جاودانگی ره یافت . و بودن به نبودن پیوست ، و رفت و رفت و رفت ،از نهایت خود گذشت و هیچ گاه به نهایت نبودن نرسید !

    و چه شیرین است نبودن را در بودن زیستن!

  من هم نمی گم که تو اشتباه می گی پگاه عزیز ، حق بهت می دم که این طور قضاوت کنی ! ولی اینا بدون که در هر دین و مذهبی در هر فکر و عقیده ای دور شدن از حقیقت باعث تباهی انسانیت شده ، مگه جنگ های صلیبی نبود در زمان مسیحیت؟ مگه جنگ بین حزب های (...) نبود در ایران؟! اعتقادات رو محکوم نکن ، اونی که به اصل رسیده به این فرعیات کاری نداره ، انسان باید به خودش ایمان بیاره و حقیقت زندگی و زمان برسه! ولی تا وقتی که قدرت به دست این سود جویان است و زیر دستانشان این جماعت طوطی صفت ، وضع همین است که هست ! امروز فیلم جالبی دیدم که خیلی به موضوعی که گفتم مربوط می شه. رباطی بود به نام رباط شماره ی ۵ که بر عکس بقیه رباط ها احساس داشت و از برنامه های از پیش تعیین شده ای که انسان ها براش تنظیم کرده بودن پیروی نمی کرد ، خودش خودشا تعمیر می کرد و تصمیم می گرفت و ابتکار و خلاقیت داشت ، هر وقت که دوست داشت می خندید و هر وقت که دوست داشت حرف می زد ، می دونی ، می خوام بگم آدما شدن مثل رباط ها البته نه این رباط ، آدما شدن مثل رباط های معمولی دیگه و ازبرنامه ای که دیگران براشون تعیین کردن پیروی می کنن ، و در انجام اون برنامه مسرانه جلو می رن ، بدونه این که بدونن این کاری که انجام میدن چه جور کاریه ، اما این رباطی که توی این فیلم تغییر کرد - درسته که فیلم بود - ولی نشون می ده که آدماها هم می تونن تغییر کنن و از این زندگیه خاکستری بیرون بیان ولی باید خودشون هم بخوان و باور داشته باشن که (زنده هستن) درست مثل همون حرفی که اون رباط زد ، و در آخر هم با وجود اون همه دشمنی که می خواستن بکشنش، تونست به همه ثابت کنه که زنده است !!!  دیگه حالا خودت قضاوت کن !

افلاطون می گه: " اگه با دلت چيزی يا کسی رو دوست داری زياد جدی نگيرش، چون ارزشی نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که ديدنه، اما اگه يه روز با عقلت کسی رو دوست داشتی، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داری چيزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه"

  من موندم که این مردم چشونه که همش دارن غر می زنن ؟! مملکت به این خوبی داریم (!!!)  ارازل و اوباش (؟!)رو که جمع کردن ، بنزین هم که به همه می رسه (؟!)پول اضافه هم ،به جای این که خرج تامین بنزین بشه ، خرج خودمون می شه (؟!) تازه ، روز به روز هم که داریم پیشرفت می کنیم (!) (نه دقت نکردی ببین ، داریم پیشرفت می کنیم ، توی پرورش معتاد یا پرورش دانشمند ، چه فرقی می کنه ! مهم پیش رفته! )

    مملکتمون تازه با کلاس هم هست ، مگه نمی دونی؟! ارازل و اوباشای ما با ارازل و اوباشای همه ی دنیا فرق داره!!!! ، همشون دانشجو هستن ، تازه هیچ کدومشون هم معتاد نیستن، نه ، خودت بگو ، این آخره با کلاسی نیست؟!!! . فقط پیش خودمون بمونه ها!، نمی دونم چرا وقتی آزادشون می کنن، همشون معتاد میشن؟!!! البته ! مطمئناً روش هایی که مسئولین عزیز(؟!!!!!!!) دارن استفاده می کنن هیچ گونه مشکلی نداره !

 علاوه بر همه ی این ها که گفتم ، یه نکته ی خیلی خیلی مهم هم هست اون هم اینه که کشور ما یک نمونه ی بارز از دمکراسیِ (؟!!!!!!!!!!!!) شک داری؟!!!!!!!!!  

    واقعاً یکی نیست بگه مملکت به این خوبی دارین ، دیگه چتونه؟!<<----------( به این می گن عشق به وطن )

واقعا چی بگم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!

نور بودم در روز ، سایه بودم در شب ،

خود هستی بودم

روشن و رنگی و مرموز و دوام

من عفریته مرا افسون کرد،

من و از هستی خود بیرون کرد!

راز خوشبختی آن سلسله خاموشی بود ،

خود فراموشی بود،

چرخ و چرخیدن خود با هستی،

حذر از دیدن خود در هستی،

حلقه افتاد پس از طرح سوال

ابدی شد قصه ی هجر و وصال

آدمی مانده و آیا و محال

بی کران است دریا ،

 حالا فهمیدم!

 نه ، عاشق نشدم ، فقط فهمیدم که هیچ وقت احساس و هدفی که خودم می خوام و خودم انتخاب کردم برای دیگران هیچ اهمیتی نداره ، و این کافی بود برای اینکه بفهمم چقدر تنهام !!! کاش می دونستم چرا دیگران فکر می کنن چیزی که اونا فکر می کنن باید برای من مهم باشه یا کاری که من می کنم باید مطابق میل اونا باشه !!! پگاه کاش الان این جا بودی ، خیلی بهت احتیاج دارم !!! کاش الان من این جا نبودم!!! کاش من ندا نبودم !!! کاش دنیا یه جور دیگه بود !!! کاش ... کاش... کاش...!!! کاش می شد زندگی تموم می شد!!! کاش همه ی اینا( کاش) نبود!

پشت هیچستان جایی است.

پشت هیچستان رگ های هوا ،

پر قاصد هایی است که خبر می آرند،

از گل وا شده در دور ترین بوته ی خاک . 

روی شن ها هم ،

نقش سم اسب سواران ظریفی است که صبح

به سر تپه ی معراج شقایق رفتند .

پشت هیچستان ، چتر خواهش باز است :

تا نسیم عطش در بن برگی بدود ، زنگ باران به صدا می آید .

آدم این جا تنها ست و در این تنهایی ، سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است .

  دلم برای آدمایی که نمی دونن می سوزه ! می دونی ، من اصلا از این جمله که می گن ((خوش به حال اونی که نمی دونه )) خوشم نمیاد. خیلی چیزا توی دنیا هست که ما هیچ وقته هیچ وقت کفششون* نمی کنیم ، حالا تصور کن چقدر اون چیزایی که می تونیم بدونیم کم هستن ، حالا فکر کن ببین چقدر بی ارزشیم اگه اون چیزای کم هم ندونیم !!! خیلی خوشحالم از این که هر چیزی هم ندونم ، این یکیا می دونم، و خیلی بدم میاد از کسایی که می دونن و انکار می کنن ، و خیلی متاسفم برای کسایی که نمی دونن !!! سعی کن رو دونسته هات تعصب نداشته باشی و در عین حال سعی کن هر چیزی رو به راحتی قبول نکنی !! شرط موفقیت آگاهی کامل هست!

  امروز که داشتم اطلاعات جدید رو search  می کردم ، دیدم چند تا از اون سایتا یی که ازشون دانلود می کنم رو فیلتر گذاشتن ، واقعا متاسفم واسه ی این آدمای ...! باور کنید برای گرفتن یه مقاله ی 10 خطی 2 ساعت پشت سیستم بودم ، آره دیگه ، اینه مملکتمون، دستر سی به سایتای (...) خیلی راحت تر از دستر سی به یه سایت علمیه !!! بعدشم ادعامون میشه که با تمدنیم ، ادعامون میشه که از نسل آراییم ، با استعدادیم ، به گذشتمون افتخار می کنیم ، به دانشمندایی که حتی صورت صحیح نوشتن اسماشونم بلد نیستیم ، امروز چی هستیم؟! هان؟! واقعا چی هستیم؟!

  دوباره معلوم نیست ایران با انگلیس چه مشکلی پیدا کرده که پای این سلمان رشدی بیچاره * رو کشیدن وسط ، خیلی جالبه ها !!! اینا خودشونم نمی دونن چشونه ، یه روز میان از یکی قدر دانی می کنن ، فردا حکم اعدامش صادر می شه پس فردا تبرئه می شه ، آخرشم می بینی تبعیدش کردن به فلان جا!

           -----------------------------------------------------------------------------------------

1.فکر نکنم فرقی بین کفش و کشف باشه ، هر دوتاش مال پاست ، حالا یا باش پیشرفت می کنی یا پس رفت ،یا مثل ایران در جا می زنی!

2. این جا  (بیچاره) ایهام داره ، هم به معنی ، بد شانس و بد اقبال ، هم به معنی کسی که از دست یه مشت آدم بی فهم و کم عقل ، چاره ای جز پناه بردن به دامن یکی دیگه نداره! که البته این هم بر می گرده به معنیه اول با این تفاوت که در قسمت اول خود شخص هم از کارش پشیمونه ولی در قسمت دوم شخص نه تنها پشیمون نیست بلکه خیلی هم احساس رضایت می کنه و منظور من همین معنی ثانویه هست! حالا دیگه این که ایهام داره یا نه رو باید یکی که تخصص داره تعیین کنه ، اصلا به من چه !!!

خواستم همره سهراب روم،

و شوم دور از این خاک غریب،

افسوس !

قایقش پر شده بود ،

از تدبیر ،

از ادراک!

و برای پرسش ، جای نداشت!

قایقش رفت و پیوست به نور.

همه رفتند و من و من ماندیم،
من و این خاک غریب ،

که درآن پر شده از مرگ صدا!

خواستم سوتک خاک جسدی سرد شوم،

تا سکوت سخن زنده به گورش را فریاد زنم ،

هیهات!

چه کسی فوت کند این سوتک سرگردان را ؟!

منِ تنها چه کنم تنهایی؟!

چه گناهی کردم؟!

خواستم به کلیسا بروم.

واژه واژه ، همه ی خود را فریاد کنم ،

تا که بخشیده شوم.

پدر آنجا که نبود ....،!!!

اعترافم را به چه گوشی سپرم؟!!!...

***

او خودش می گفت ،که در آنجا

علف ها ، همه بی واسطه با خدا سخن می گویند!

رفتم .

و همان جا که پناهی می گفت ،

استادم!

ای پناهی ،

فریاد ، فریاد ، فریاد

علف آنجا که نبود؟!!!!!!!

خاک بودم

آب همراهیم کرد و اومدم اینجا

وقتی این آب بخار بشه ،

دوباره میشم خاک.

این بار کجا میرم؟!!!

(دختر خاک)

معیار های سنجش

همیشه بر مدار صفر سفر کرده اند

چرا توقف کنم؟

من از عناصر چهار گانه اطاعت می کنم

و کار تدوین نظام نامه قلبم

کار حکومت محلی کوران نیست

   میدونی تقریبا دو ماه پیش یه اتفاق خوب برای من و پگاه افتاد ، یه اتفاق خیلی خیلی خوب ، و همون اتفاق باعث شد که همه چیز عوض بشه ، یا نه! ، بهتر بگم که اون اتفاق باعث شد تا ما عوض بشیم!!!. هنوز زمین می چرخه ، هنوز ثانیه شمار حرکت میکنه ، هنوز بارون می باره ،...،! ولی اینا همه ، دیگه تکراری نیستن!

برای اعتراف به کلیسا می روم،

رو در رو ی علف های روییده بر دیوار کهنه می ایستم و

همه ی گناهان خود را یک جا اعتراف می کنم!

بخشیده خواهم شد،

 به یقین،

و علف ها بی واسطه با خدا سخن می گویند!!!

خیلی وقته که چیزی توی وب ننوشتم ، توی این کممدت بایداز دوست خوبم پگاه ممنون باشم که با متنای زیباش وب رو همراهی کرد! و همچنین از شما ها که اومدین به وب سر زدین و ما رو تنها نذاشتین!

مرا وعده ی دیدار است با مرگ ، در سنگری فرو ریخته!

تا حالا به درخت انجیر دقت کردی ؟! یا آلو؟! جفتشون تویه یه خاک پیش هم رشد می کنن! ولی یکی میشه انجیر ، اون یکی میشه آلو ! انجیر از کجا می دونه که باید چی از خاک بگیره که بشه انجیر ، یا مثلا آلو ؟!... . بازم خوش به حالشون! لا اقل هر کی ندونه ، خودشون می دونن ، چی هستن و باید چی بشن! ما ریشمون کجاست ؟! هان؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! توی تاریکی ؟! دنبال چی باید بگردیم؟! خودمون؟! ، چی باید بشیم؟! علامت سوال ؟! یا انجیر؟!.... .

می دونی ، انجیر استعداد داره که انجیر بشه ! اون یه هدف داره اونم اینه که انجیر بشه ! ولی ما چی ؟! فقط بلدیم اشتباه کنیم ! فقط بلدیم بکشیم! فقط بلدیم دیگران رو توی چهار دیواری تاریکی نگه داریم! همیشه در ، روی حقیقت ببندیم و اصلا هم به روی خودمون نیاریم که چه کار کردیم! بعضی وقتا این قدر از حقیقت فرار کنیم که خودمون هم باورمون بشه که دروغ ، راسته!!! اصلا می دونی؟! ما ها فقط بلدیم بی هدف گناه کنیم ! ما ها مستعد گناهیم ! هیچ وقت هم نخواستیم باور کنیم که یه کلاغ می تونه سیاه نباشه!

نیازی به هم وطن ندارند.

کسانی که خود آزادند،

از زندان به ستوه نمی آیند.

آدم های اندکند

که به ازدحام محتاجند.

ای ستاره ، ای ستاره ی غریب !

ما اگر ز خاطر خدا نرفته ایم،

پس چرا به دادمان نمی رسد؟!

ما صدای گریه مان به آسمان رسید ،

از خدا چرا صدا نمی رسد؟!!!...

بود و بقا اسطورست!

زیبایی اسطورست!

یا که آن سرخی سیب ،

یا که این خنجر سرخ!

بنده ی چند تا خدا باید باشیم؟!!

کاری برای تخت،

تختی برای خواب ،

خوابی برای جان،

جانی برای مرگ ،

مرگی برای سنگ،

سنگی برای یاد.

این بود زندگی!

نه به دستی ظرفی را چرک می کنند!

نه به حرفی ، دلی را آلوده!

تنها به شمعی قانع اند ، و اندکی سکوت!

دویدم!

چشم فرستادی برام تا ببینم،

که دیدم!

پرسیدم این آتیش بازی تو آسمون ،

معنیش چیه؟!

کنار این جوب روون ، معنیش چیه؟!

این همه راز ، این همه رمز

این همه سر و اسرار ، معما!

آوردی حیرونم کنی که چی بشه؟!

آوردی حیرونم کنی ، که چی بشه؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ما گلچین تقدیر و تصادفیم!

استوای بود و نبود ،

به روزگار طوفان و موج و نور و رنگ

در اشکال گرفتار آمدیم

مستطیل های جادو ،

مربع های جادو،

من در همین پنجره ، تنهایی آدم ها را

گریه کردم!

دیوانگی های دیگران را ،

دیوانه شدم !...

جز خدا هیچ نبود.

در نبودن ، نتوانستن بود.

با نبودن نتوان بودن.

و خدا تنها بود

هر کسی گمشده ای دارد .

و خدا گمشده ای داشت ! 

معبود من چنان پاک است ،

که خود را به بودن نیالود!

که اگر جامه ی وجود بر تن می کرد،

نه معشوق من بود!

(دکتر علی شریعتی)

نه چنان که " کسی می خواست " ،

که من کسی نداشتم.

کسم خدا بود، کس بی کسان.

او بود که مرا ساخت ، آن چنان که خودش خواست.

نه از من پرسید و نه از آن "من دیگر"م.

من یک گِلِ بی صاحب بودم.

مرا از روح خود در آن دمید .

و بر روی خاک و در زیر آفتاب،

تنها رهایم کرد.

"مرا به خودم واگذاشت".

نیست نزدیک تر از من به خودم!

و دو تا بودن تا فاصله ای هست ،

که دو دستم با هم دارند!

من فقط کالبد است!

و خودم تا من ،

بسیار است راه!

و زمان حاکم این فاصله است!

من دور ترین نزدیکم!

و خدا دورترین دور به من،

فاصله یک لحظه ست ،

از دور ترین دور ، تا من !،

کم تر از فاصله ی دستانم.

و دو تا هستند!

و چه دور است از من تا خود من!

که اگر فاصله ها کوچک بود

هر سه با هم بودیم،

در فاصله ی دستانم!

و زمان حاکم این فاصله است ،

و زمان ، واحد اندازه ی این فاصله است! ،

و زمان خسته ست

و خوابید، فقط،

به اندازه ی یک عمر!

همین!

و همچنان شب بود.

شب هست ، شب خواهد بود.

شب نمی رود و فردا نخواهد آمد.

شب بر بالای سرم ایستاده بود،

و دشت در زیر پایم گسترده.

و راه در برابرم ، چشم به راه هر قدمم.

و من چشم به سیاهی دوخته ، می رفتم.

و می رفتم و شب همچنان بر بالای سرم ایستاده

و دشت ، زیر پایم گسترده

و راه در برابرم ، چشم به راه هر قدمم.

و من چشم به سیاهی دوخته و می رفتم.

و می رفتم و شب هم چنان بالای سرم ایستاده

و دشت زیر پایم گسترده

و راه در برابرم، چشم به راه هر قدمم.

و من چشم به سیاهی دوخته ، می رفتم.

و می رفتم و شب همچنان بر بالای سرم ایستاده

و دشت ، زیر پایم گسترده

و راه در برابرم ، چشم به راه هر قدمم.

و من چشم به سیاهی دوخته و می رفتم.

و می رفتم و شب همچنان بر بالای سرم ایستاده

و دشت ، زیر پایم گسترده

و راه در برابرم ، چشم به راه هر قدمم.

و من چشم به سیاهی دوخته و می رفتم.

و می رفتم .........................................

.......................

.......................................

.......................

  همیشه وقتی می خوان به یه بچه نقاشی نشون بدن ، زودی یه مداد رنگی زرد می گیرن دستشون و یه خورشید گنده، وسط اون آسمون کاغذی می کشن ، بعدش بهش می گن ، این که اسمش خورشیده ، همیشه توی آسمون هست! همیشه!!!  بعد یه کم بزرگتر میشه هر وقت که می خوان ، اونامجبور به انجام کاری کنن زودی همون خورشیده رو براش می کشن و می گن ، اینا می بینی؟!این همون چیزیه که آخرش میرسی بهش ، ولی اون بچه بیچاره نمی دونه که او خورشیدی که خیلی قشنگ بود ، خیلی بزرگ بود همونی که همیشه بود! اون فقط واسه آسمون کاغذیه ، فقط واسه تو نقاشیشه ! اون اینا می فهمه، بلاخره می فهمه ، ولی خیلی دیر! وقتی که دیگه جزوی از اون راه شده !

   به خدا درد منم همینه! تا بچه ایم ، هی تو گوشمون می خونن این خوبه ، این خوبه ، حالا هم که بزرگ شدیم دیگه سرمون مونده! من تازه فهمیدم که چقدر قشنگ واسه ی هیچی دارم میدوام ،تازه فهمیدم که این خبرا هم نیست ، خورشید کجا بود ؟!!!، چیزی در کار نیست! نمی گم که بهم دروغ گفتن !نه ! می دونی چیه ! فقط همه چیزا بهم نگفتن! درست مثل همون خورشیده ،اونا دروغ نگفتن! خورشید همیشه هست ، همیشه واقعیه ، ولی فقط توی آسمونه کاغذی ! فقط تویه نقاشی ! آره اون اسمش خورشیده ، ولی یه خورشیدی که هیچی توش نیست ، فقط یه بعد داره! از جنس رنگه!ولی من حالا همه چیزا فهمیدم و می خوام عوض بشم ، اصلا هم برام مهم نیست که چه بلایی سرم بیارن! یا این که تا کجایه این راه رفتم ، اصلا مهم نیست ! از نو شروع می کنم! اونی می شم که خودم می خوام! همونی که باعث میشه لا اقل خودم از خودم راضی باشم! دیگه هم توی هر آسمونی خورشید نمی کشم!